Waarom reageerde die rare meneer van nummer 6 zo “vreemd” op een  belletje trek?

 

Op donderdag 13 september heeft een clubje jongelui het idee opgevat om “lootjes” te gaan verkopen. Zo komen zij aan op Breed nummer 6. Daar hebben ze een echte scheepsbel hangen.

Is dat even leuk om aan te trekken tot er iemand reageert. Als mijn vrouw na een nachtdienst voedingsadvies wordt wakker gebeld en aan de deur gaat horen wat er aan de hand is, is het antwoord “wilt u lootjes kopen?”.

Omdat van enige vorm van begeleiding of legitimatie voor deze verkoop kon worden getoond heeft mijn vrouw vriendelijk bedankt.

Dit was kennelijk niet het goede antwoord, en de daarop volgende uren werd onze bel behoorlijk misbruikt, dat wil zeggen, niet  meer gebruikt waarvoor die bedoelt is.

Omdat wij als goede pedagogen er verder niet op reageerden, en  mijn vrouw de klepel blokkeerde werd het weer rustig.

 

Vrijdag 14 september.

Het bewijs dat pedagogie en “niet reageren” dus niet helpt.

Zelfde tijd zelfde plaats, daar is het clubje weer.

Mijn vrouw overziet het geheel door een kier in de kamerdeur, verwijdert het touwtje uit de buitendeur, zodat er niet meer gebeld kon worden.

Maar dat was niet de bedoeling! Het clubje had kennelijk een andere reactie verwacht.

Waarom werd die meneer nou zo boos?

Inmiddels is belletejetrek al iets meer aan het lijken op terrorisme. De eerste steen werd door de brievenbus gegooid. Dit heeft mijn natuurlijke afweer tegen geweld enorm aangewakkerd.

 

Hierop heb ik aanvankelijk zelf een emmer water gevuld en geprobeerd vanaf mijn balkon het clubje te raken.

Het clubje verdween na deze actie tijdelijk. Maar kwam rumoeriger terug, met nieuwe plannen.

Om deze niet te laten uitvoeren, en omdat ik door mijn ziekte niet echt hard kan lopen had ik het plan gemaakt om geheel (st)rijdvaardig te zijn voor het geval ze toch nog eens terug zouden komen.

En ze kwamen ondanks de waarschuwing geleverd bij de emmer water terug.

Bij een volgende poging, een steen door de brievenbus te gooien, wilde ik hen voor zijn. De schok was enorm toen tijdens het uitvoeren van de snode plannen de voordeur open ging en een boze meneer schreeuwde, ga maar vast heel hard lopen.

Het clubje was inmiddels de hoek van de straat om, althans ik zag niemand toen ik de straat uit reed.

Omdat ik het clubje richting het speelveld zag gaan, heb ik daar mijn koers op uitgezet. Geschrokken dat ik ineens in een auto tussen ze stond renden ze het speelveld over richting de brug naar de dokter.  Dus reed ik om en zette mijn auto voor het bruggetje waar je niet over mag. Inmiddels had een oudere dame zich er al mee bemoeid, en hield het clubje aan de praat. Terwijl ik kom aanlopen schreeuw ik 1 keer is leuk 2 keer ook nog wel 3 keer wordt vervelend, maar nu gingen jullie even te ver!

De oude mevrouw vond dat ik mij moest gedragen, onschuldige kinderen die lootjes verkopen.

Of ik zelf kinderen had.

 Ja wel 2 waarvan er 1 al weer dood is.

Dit was toch geen manier, die kinderen zo te laten schrikken.

Nou mevrouw dat ben ik niet met U eens, maar laten wij daar niet over discussiëren, want U heeft er niets mee te maken

Ja dat had ze wel.

Ze hebben gezien de reactie van de oude dame behoorlijk staan liegen. Vergeten te vertellen dat we inmiddels al stenen aan het gooien waren, en ook vergeten te vertellen dat ze gister  al waren langs geweest.

En wordt feitelijk verlangt dat ik pedagogisch te werk moet gaan. In het kader van de hier beschreven gebeurtenis kan ik melden dat de grens waarop men nog probeert met pedagogie iets te bereiken voorbij waren.

Er is melding van gemaakt, vrijdag middag kregen wij 2 heel aardige agenten op bezoek. Toch heeft de agent met de meeste ervaring mij niet kunnen overtuigen dat men in alle gevallen maar pedagogisch moet blijven. Pedagogie, daaraan gaat de wereld m.i. nu langzaam kapot, want wat een kind ook doet, we mogen het niet straffen, alleen 1000 keer foei dat mag niet. En als dat niet helpt plak je er nog 1000 achter; Foei dat mag niet (zonder toestemming over genomen van I. Opstelten).

Wel dat is aan de opvoeders, ik heb beperkt  tijd en geduld voor pedagogisch handelen.

Inmiddels is er op voorstel  van de twee agenten een zichtbaar  bericht geplaatst tegen, lootjes en anderszins voor goede doelen aan de deur verkopende, en anders colporterende personen of clubjes.

 

Wij willen er op wijzen dat het gebied dat moet worden betreden door serieuze bellers alsook belletje trekkers, valt onder privé terrein, en géén openbare weg is!

Op onze oppervlakte gelden de regels van Stichting Robert en Danny Fonds, deze wijken in veel gevallen af van de regels die op de openbare weg gelden.

 

Dus nog even in het kort, wij hebben ons tot de eerste steen naar binnen kwam, geheel gedragen zoals de samenleving dat van ons eist.

Verder kan worden gemeld dat wij aanvankelijk het gooien van de stenen niet aan de politie hebben vermeld, omdat we ouders aan de deur verwachtten, om hun, na hun verhaal te hebben aangehoord te vragen wiens kind het was die zo flink was met stenen te beginnen. Daarnaast is het zonder deze publicatie vrijwel zeker dat die meneer van nummer 6 een hufter is die niet met kinderen kan om gaan.

Het tegendeel is waar, maar dan moet een kind ook geleerd worden confrontaties aan te gaan, en niet alleen maar steeds rottiger dingen uithalen.

 Wij hopen natuurlijk dat de verantwoordelijke ouders dit stuk ook lezen en op zich in laten werken.  Het is omdat ik zeker weet dat de verantwoordelijke voor de stenen dit niet aan pappie en of mammie heeft/hebben verteld.

 

Met vriendelijke groet,

 

Stichting Robert & Danny Fonds

Het bestuur.

Danielle Klazema                    Robert Cassteele

De twee kinderen zijn de reden waarom Stichting Robert & Danny Fonds is opgericht. Met als hoofddoel levenskwaliteit verbetering door voeding en andere hulpmiddelen van kinderen met ernstige ziekte. Feitelijk bedoelt voor specifiek ouders van kinderen met hiv infectie en of aids. We zijn er echter door de “publieke opinie” toe gedwongen dit te vertalen als kinderen met ernstige ziekte, omdat er op hiv en aids nog steeds een taboe rust. Wij zijn zelf van mening dat elk kind dat door ziekte geen volledig leven kan hebben, zo veel mogelijk zou moeten worden bijgestaan, om toch een zo volledig mogelijk leven te krijgen met een accent op levenskwaliteit.

Een van de stellingen die wij in 2007 hebben gedaan: ziekten kunnen mogelijk mede ontstaan uit mondiaal bedenkelijk beleid met betrekking tot voeding en Pharmacia regels en wetten. Verder zijn nu mondjes maat de eerste effecten bekend aan het worden van GMO producten op dier en mens, de uitslagen zijn een hoop voor de toekomst, ze zijn zo erbarmelijk dat GMO mondiaal verboden zou moeten worden, en bedrijven als Monsanto, Syngenta en Dupont, per direct gesloten zouden moeten worden. Naast het verzilveren van de natuur heeft Monsanto al voor miljarden aan regenwoud (onze aardse longen) gesloopt zonder daarvoor ooit ter verantwoording te zijn geroepen. Nou dat is niet waar, wie het probeert eindigt arm en berooid, of dood. Dat zijn geen grappen!

 

 

Wie is Rinie?

Een vrouw van 43 in 2012. Erg begaan met alles dat groeit en bloeit, en de reden waarom onze tuin zijn natuurlijke gang gaat, omdat volgens Rinie onkruid niet bestaat. Zij heeft de laatste 3 levens jaren van Robert enorm geholpen om juist voor Robert het aller beste te willen.

Rinie is net als Rob zo gelukkig geweest naar hier te verhuizen. Een nieuwe huisarts luisterde wel, en onderzocht beide. Hier kwam vast te staan dat Rinie een chronische schildklier aandoening heeft, en Rob dat hij behoorlijk diabetes heeft en een verstopte buik aorta.

Wie is Rob?

Vader van twee kinderen een zoon en een dochter. De zoon kent U al, de dochter daarmee is na een ongelukkige scheiding het contact verbroken. Al lang geleden afgekeurd op vage klachten waarvan pas in 2007 de oorzaak wordt vastgesteld. Rob gaat er daarom van uit dat je aan het gezicht van de monteur niet kan zien of  hij ook een goede sleutelaar is. Na een gecompliceerde operatie in 2008 is Rob blij dat hij nog leeft, en een enorm goede huisarts heeft. Voor de stichting hebben Rob en Rinie altijd vakantiegeld en belasting teruggaven gebruikt, omdat zij hun hand niet wilden ophouden. Rob heeft daarom geprobeerd met muziek zijn stichting kas te vullen. Dit werd door met name andere gebruikers van Buma Stemra enorm tegen gewerkt. Uiteindelijk verdwenen nummers van de server en is de server van BUMA zelfs een tijd lang besmet geweest met een backdoor/trojan. Rob is er klaar mee en heeft nog wat van die muziek op deze website geplaatst. Rob was eerste werktuigkundige op zeeschepen.

Rob en Rinie hebben erg veel geld in onderzoek gestoken naar waarheid in middel en behandeling binnen het alternatieve circuit. Ook zijn veel voeding supplementen getest op verandering en of verbetering-verslechtering. In de laatste jaren sinds de huisarts heeft gevonden dat er werkelijk iets mis was hebben Rob en Rinie een cursus medische basiskennis op HBO niveau gedaan. Dat heeft hen de inzichten gegeven om radicaal anders te gaan eten en leven.

Rinie heeft haar dieet inmiddels  aangepast waardoor medicatie niet per definitie noodzakelijk is. Rob heeft inmiddels geen medicijnen meer nodig voor zijn diabetes. Het is echter niet in het belang van alle betrokkenen om hierover te publiceren.

Door overheidsingrijpen is echter het budget van de stichting vernietigd. Vroeger waren er 2 inkomens tegenover 1 inkomen plus extra kosten om zelf gezond te blijven. Rob is inmiddels 3D artiest/ontwerper en bouwer en wil zich daar in de toekomst in specialiseren om weer een inkomen te genereren waarop de stichting kan doorgaan met haar echte werk. In de loop der jaren heeft stichting Robert en Danny Fonds diverse ziekenhuizen van spelcomputers, games en toebehoren. Inmiddels is bekend en wordt aangenomen dat kinderen die positieve afleiding hebben in een ziekenhuis of verpleeginrichting zich sneller beter voelen en zijn dan de kinderen die zich verplicht maar moeten “vervelen”. Rinie geeft via internet mondiaal advies met accent op voeding en supplementen waar ons lichaam niet zonder kan in diverse sociale media.